Wróć do bloga
Maj 2026Publikacje

Kamienica z duszą - projekt, który trafił do Elle Decoration

Rozkładówka Elle Decoration „Vintage jak wino” z projektem kamienicy 1934 Duet Studio

„Czy modernizm jest ponadczasowy?” Takim pytaniem redakcja Elle Decoration otworzyła tekst o moim mieszkaniu w kamienicy z 1934 roku. Tytuł brzmiał „Vintage jak wino”.

Od czasu publikacji dostaję sporo wiadomości o tym wnętrzu. Część to gratulacje, ale większość to pytania. Kilka powtarza się tak często, że postanowiłam odpowiedzieć na nie w jednym miejscu. Szczerze, także tam, gdzie odpowiedź może zaskoczyć.

Okładka Elle Decoration Polska nr 3/2026
Elle Decoration Polska, nr 3/2026.

„To naprawdę Twoje mieszkanie?”

Tak. Mieszkam w kamienicy z 1934 roku na Starych Włochach w Warszawie. To nie pierwszy raz, kiedy byłam jednocześnie architektką, inwestorką i klientką. Wcześniej projektowałam dla siebie między innymi Szczyptę PRL-u i stary dom w Pomiechówku. Ale to tutaj stawka była największa, bo to mój dom. Klientowi umiem doradzić, żeby z czegoś zrezygnował, sobie dużo rzadziej.

Ma to jednak ogromną zaletę. Kiedy dziś rozmawiam z klientami o życiu w kamienicy, o jej urokach i kaprysach, mówię z doświadczenia, a nie z katalogu.

Architektka wnętrz Katarzyna Uziembło z magazynem Elle Decoration w sypialni kamienicy
W sypialni, z wydaniem Elle Decoration, w którym ukazało się mieszkanie.
Sypialnia w kamienicy z tapetą Sandberg na łamach Elle Decoration
Sypialnia na łamach Elle Decoration.

„Jak trafiłaś do Elle?”

Wszystko zaczęło się od sesji, którą zorganizowałam sama. Napisałam do Ewy Alicji Jezierskiej, stylistki, której pracę od dawna obserwowałam na Instagramie. To ona poleciła mi Kaję z Pietruszka Fotografia.

Z gotowymi zdjęciami odezwałam się do znajomego, który pracuje w agencji PR współpracującej z magazynami wnętrzarskimi. Wysłał je do redakcji Elle Decoration i odpowiedź przyszła niemal od razu: chcemy to opublikować. Tekst do magazynu napisała potem Judyta Sawicka.

Najbardziej cenię w tym to, że mogłam sama wybrać osoby, z którymi nadaję na tych samych falach. Trochę tak, jak klient wybiera architekta: nie z katalogu, tylko dlatego, że czuje, że ta osoba zrozumie jego wizję.

„Co zmienia stylistka na sesji?”

Sesje swoich realizacji organizowałam już wiele razy. Tym razem po raz pierwszy pracowałam ze stylistką i to była naprawdę duża różnica.

Na planie byłyśmy we cztery: ja, stylistka Ewa, fotografka Kaja i Ela z marki Ale Len, której lniane tekstylia zagrały w moim wnętrzu. Do tego statyw, dwa tablety i mieszkanie, które na jeden dzień przestało być domem, a stało się planem zdjęciowym.

Ewa patrzyła na każdy kadr jak na kompozycję. Kaja ustawiała statyw centymetr po centymetrze, kadr od razu sprawdzałyśmy na tablecie, a Ewa coś przesuwała: wazon o kilka centymetrów w lewo, ścierka znikała z blatu, na stole pojawiały się kwiaty ułożone na miejscu. Takie drobiazgi łatwo przeoczyć, kiedy się w danym wnętrzu mieszka, a na zdjęciu robią całą różnicę.

Kuchnię fotografowałyśmy z salonu, przez przejście między dwiema zaokrąglonymi zabudowami, bo właśnie stamtąd widać, jak jedno pomieszczenie otwiera się na drugie.

I jeszcze jeden szczegół, który widać na zdjęciach zza kulis: wszystkie jesteśmy boso. To nie przypadek. Wnętrze musi być idealnie czyste, a po wystylizowanym planie nikt nie biega w butach.

Kulisy sesji zdjęciowej wnętrza kamienicy ze stylistką, fotografka przy statywie w salonie
Kaja przy statywie, widok z salonu na kuchnię.
Stylistka i fotografka sprawdzają kadr na tablecie w kuchni w kamienicy
Sprawdzanie kadru na tablecie.
Stylistka układa kwiaty na stole w jadalni podczas sesji wnętrza
Ewa układa kwiaty w jadalni.
Sesja zdjęciowa w terakotowym gabinecie z szafą vintage i jodełką dębową
Zdjęcia w terakotowym gabinecie.

„Sztukaterie są oryginalne?”

Nie. To chyba największe zaskoczenie dla osób, które oglądają te zdjęcia.

Sztukaterie zaprojektowałam sama. Ich montaż zajął kilka dobrych dni pracy, element po elemencie, pod sufitem. Nikt tego nie wymagał, ale budynek z 1934 roku po prostu się tego domagał.

Sztukator na rusztowaniu montuje ozdobną rozetę z liśćmi akantu na suficie kamienicy, wokół widać linie trasowania ołówkiem
Montaż rozety pod sufitem. Linie narysowane ołówkiem wyznaczają miejsce każdego elementu.

Dla mnie w kamienicy nie chodzi o udawanie oryginału. Chodzi o to, żeby nowe elementy mówiły tym samym językiem co budynek. Dobrze to widać przy wejściu do kuchni, gdzie gzyms opływa nowe, zaokrąglone zabudowy tak, jakby był tam od zawsze.

Sztukateria i zaokrąglone zabudowy w przejściu do kuchni w kamienicy z 1934 roku
Przejście z salonu do kuchni: zaokrąglone zabudowy i sztukateria zaprojektowane w duchu budynku z 1934 roku.

„A podłoga? To przecież stary parkiet.”

Też nie. Oryginalny parkiet był piękny, nieregularny, z patyną, której nie da się kupić. Był jednak zniszczony zbyt głęboko, żeby go uratować. Ta decyzja naprawdę bolała.

Pokój w kamienicy przed remontem: kaflowa kuchnia węglowa w rogu, zniszczony oryginalny parkiet w jodełkę i drzwi na klatkę schodową
Mieszkanie przed remontem: oryginalny parkiet i kaflowa kuchnia.

Wybrałam dębową podłogę warstwową w jodełkę: ten sam rytm, podobne ciepło drewna. Za kilka lat, porysowana przez dzieci i wydeptana na trasie do kuchni, będzie wyglądała, jakby leżała tu od zawsze.

Najlepszym przykładem jest łazienka. Wszystko w niej jest nowe: terakotowe płytki, mozaika na podłodze, zaokrąglona szafka z drewna. A mimo to nikt nie pyta, z którego roku pochodzi.

Łazienka w kamienicy z terakotowymi płytkami, mozaiką i zaokrągloną drewnianą szafką
Łazienka, w której wszystko jest nowe.
Podłoga dębowa w jodełkę i zaokrąglona zabudowa kuchenna z mosiężnymi uchwytami
Dębowa jodełka i zaokrąglona zabudowa w kuchni.
Tak rozumiem „vintage jak wino”. Liczy się nie wiek rzeczy, tylko to, jak się starzeją.

„W tym wnętrzu jest IKEA?”

Tak. W salonie stoi prosta szafka z kolekcji IKEA Stockholm, a obok burgundowy stolik na jednej nodze polskiej marki Tamo. Redakcja podpisała to zdjęcie „Stare z nowym” i trudno o lepsze podsumowanie. Wnętrze z duszą nie musi składać się wyłącznie z antyków. Wystarczy, że każda rzecz ma powód, żeby tu być, a nowe nie przekrzykują starych.

Salon w kamienicy łączący meble vintage z IKEA Stockholm, Elle Decoration
Salon na łamach Elle Decoration: „Stare z nowym”.

„Skąd te meble?”

Prawie wszystkie z drugiej ręki: targi staroci, ogłoszenia, aukcje. Łóżko z lat 50. z orzechowym fornirem, okrągły stół i odnowione krzesła Bumerang w jadalni, zabytkowa szafa i krzesło Thonet w pokoju dziecięcym.

Każdy z nich ma swoją historię, ale opowiedziałam je już osobno w tekście „Meble vintage w nowoczesnym wnętrzu - jak to połączyć”. Tutaj dodam tylko jedno. Najlepsze rzeczy w tym mieszkaniu nie były na liście zakupów. Trafiły się, a wnętrze zrobiło dla nich miejsce.

Pokój dziecięcy w kamienicy z zabytkową szafą, biurkiem i krzesłem Thonet
Pokój dziecięcy: zabytkowa szafa, biurko i krzesło Thonet. Fot. Pietruszka Fotografia.

„Skąd te kolory? Nie bałaś się?”

Trochę tak. Ale przedpokój to pierwsze, co widzi gość, i nadaje ton całemu mieszkaniu. Bordowe drzwi i szachownica na posadzce mówią od progu: tu nie będzie beżowo.

W sypialni wszystko zaczęło się od jednej tapety: Sandberg z roślinnym wzorem. Z niej wyszedł granat zabudowy oraz łososiowe i terakotowe ściany. Okazało się, że przy tych kolorach dobrze się zasypia i dobrze pracuje.

Przedpokój w kamienicy z bordowymi drzwiami, szachownicą i komodą vintage z marmurowym blatem
Przedpokój z bordowymi drzwiami i szachownicą.
Sypialnia z tapetą Sandberg, granatową zabudową i łóżkiem vintage z lat 50.
Sypialnia z tapetą Sandberg i granatową zabudową.

„Co zrobiłabyś inaczej?”

Nic wielkiego, ale dwie rzeczy na pewno.

Po pierwsze, fuga. Wybrałam cementową zamiast epoksydowej i dziś widzę, jak szybko się brudzi. Najzabawniejsze jest to, że doskonale o tym wiedziałam i klientom doradzam inaczej. U siebie po prostu tej wiedzy nie wykorzystałam. Szewc bez butów chodzi.

Po drugie, ludzie. Przy remoncie pracowało wielu fachowców i dziś wiem, że nie z każdym podjęłabym współpracę ponownie. To chyba najcenniejsza lekcja z całego projektu. Dobre wnętrze w kamienicy powstaje nie tylko na rysunku, ale też w rękach wykonawców, którzy rozumieją, że stara ściana to nie to samo co ściana w nowym bloku.

„Czy u mnie też może tak być?”

Nie, i bardzo dobrze. Nie chcę powielać Kamienicy 1934. Każda kamienica i każdy stary dom ma swoją historię, swoje proporcje, swoje rany i swoje skarby. Moją pracą jest je usłyszeć, zanim zacznę cokolwiek zmieniać, i zaprojektować wnętrze, które będzie tylko Twoje.

Ekipa sesji wnętrza kamienicy 1934 pod sztukaterią sufitową
Ekipa sesji: Ewa Alicja Jezierska, Kaja z Pietruszka Fotografia, Ela z Ale Len i ja.

Tekst: arch. Katarzyna Uziembło, Duet Studio. Projekt Kamienica 1934 ukazał się w Elle Decoration Polska nr 3/2026. Zdjęcia: Pietruszka Fotografia, stylizacja: Ewa Alicja Jezierska